สวัสดีครับทุกคน
ผมหวังว่าทุกคนจะปลอดภัยดีจากเหตุการณ์เเผนดินไหวในวันศุกร์ที่ผ่านมานะครับ
ผมเองก็โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไร เเต่เหตุการณ์ครั้งนี้ ได้ทําให้ผมกับเพื่อนสนิทของผมได้นึกถึงสิ่งที่ไม่เคยคิดมาก่อน
เพราะตอนนั้น พวกผมรู้สึกจริงๆ ว่ามันอาจจะ ‘ถึงเวลาของพวกผม’ เเล้ว
คือเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ทุกอย่างมันราบรื่นสําหรับผมมากครับ เเละมันก็เรียกได้ว่าเป็น ‘วันที่เเสนจะธรรมดา’ อีกวันนึง
กิจวัตรตอนเช้าผมก็จะประมาณนี้ครับ:
ตื่นเช้ามา 8:15
นอนอู้ต่อจนถึง 8:30
ไปเรียน 8:59 (ก่อนเวลาเช็คชื่อ 1 นาที5555)
เเละก็ไปทานข้าวกับเพื่อนต่อก่อนกลับห้องครับ
เเละตอนที่เกิดเเผ่นดินไหว ผมเองก็โชคดีที่กําลังเดินอยู่ชั้นล่างของอาคารจามจุรีสเเควร์ อาการสั่นสะเทือนของอาคารเลยไม่ได้น่ากลัวเท่ากับคนอื่นๆ
เเถมอยู่ใกล้ทางออกอีกต่างหาก ผมก็เลยไม่ได้กังวลอะไร นอกจากการออกมาจากอาคารให้เร็วที่สุด เเละระวังไม่ให้อะไรหล่นใส่หัวของผมครับ
เเต่เรื่องราวมันต่างออกไปมากเลยครับสําหรับเพื่อนของผม….
เพราะว่าตอนนั้นเค้าอยู่ในห้องพักของตัวเอง ที่ชั้น 36 ของอาคารเเห่งหนึ่ง
ณ ตอนที่อาคารเริ่มสั่นรอบเเรก เพื่อนของผมบอกว่าเค้ายังไม่ได้เอะใจอะไร เเละเหมือนกับหลายๆคน…
ก็คิดว่าตัวเองเเค่ ‘หน้ามืด’
เเต่พออาคารเริ่มสั่นเเรงขึ้น ปูนที่โบกกําเเพงเริ่มร้าว เเละมีเสียงฝ้าอาคารตกลงมาดัง “ปั๊ง!” พร้อมกับเสียงของลูกบ้านจากชั้นบนๆ ตะโกนพร้อมๆ กัน
เพื่อนของผมเริ่มตกใจเเละวิ่งออกมาจากห้องพักของเค้า เพื่อหนีลงอาคารให้เร็วที่สุดครับ
เเละประเด็นคือ ยิ่งอยู่ชั้นสูงเท่าไหร่ อาการสั่นสะเทือนยิ่งรุนเเรงขึ้นครับ
เพราะตอนนั้นที่เพื่อนของผมออกมาจากห้อง เขาก็เเทบจะยืนตรงๆ ไม่ได้เลย เหมือนกับว่าจะเซอยู่ตลอดเวลา
เเถมพอไปถึงทางออกหนีไฟ ยังเปิดไม่ได้อีกต่างหาก
ในวินาทีนั้น เพื่อนของผมก็พยายามถีบ พยายามทุบ เเละพังประตูเพื่อหนีเอาตัวรอดก่อนที่อาคารจะถล่ม เเต่เหมือนกับว่ามันก็เปิดไม่ออกซักที
เเต่ในที่สุด ก็โชคดี ที่เพื่อนของผมออกมาได้อย่างปลอดภัย เเละเท่าที่ทราบ ก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บที่คอนโดของเพื่อนสนิทผม
เเต่หลังจากเหตุการณ์เริ่มสงบลง เเละผู้ร่วมชะตากรรมคนอื่นๆ เลิกชุลมุนกัน พวกเราก็นัดรวมพลกับเพื่อนๆ ทั้งกลุ่มที่เเถวๆ มหาวิทยาลัยครับ
เเต่พอเราได้นั่งคุยสงบสติอารมณ์กับอยู่ซักพักใหญ่ๆ สิ่งนึงที่ผมสังเกตุได้คือเหตุการณ์ในครั้งนี้ เป็นบททดสอบที่จะดูว่าเรากําลังมี 'ชีวิตที่ดี' รึเปล่า? ดั่งคําพูดนึงของคุณ Henry David Thoreau ที่ผมเคยอ่านเจอตอนมัธยม:
"I went to the woods because I wanted to live deliberately, to front only the essential facts of life, and see if I could not learn what it had to teach, and not, when I came to die, discover that I had not lived."
"ผมเข้าไปใช้ชีวิตในป่า เพราะผมอยากจะอยู่อย่างสันโดษ ได้เห็นว่าอะไรเป็นสิ่งจําเป็นพื้นฐานของชีวิตเราจริงๆ เเละเพื่อหาประสบการณ์ที่จะสอนอะไรบางสิ่งกับผม เเต่พอถึงเวลาที่ผมอาจจะตายได้จริงๆ ผมก็ได้ค้นพบว่า ผมยังไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยซํ้า"
เพราะ ณ วินาทีเเผนดินไหว ที่เราไม่รู้ว่าเราจะรอด หรือจะไป คนบางคนที่ยังใช้ชีวิตได้ไม่คุ้ม หรือยังมีเป้าหมายอะไรที่ค้างคาอยู่ ก็มักจะมีความคิดที่อยากจะอยู่ต่อ เพื่อสานฝันตัวเองให้สําเร็จ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการศึกษา สอบให้ติดมหาลัยที่ชอบ หาเงินล้านเเรกให้ได้ หรือไม่ก็ใช้เวลาร่วมกับครอบครัว
เเต่สําหรับผมกับเพื่อนของผม พวกเราโชคดีที่ในทุกวัน เราก็ตั้งใจพยายามทําให้ชีวิตของเรา ’ดี‘ ในเเบบของตัวเองที่สุดอยู่เเล้วครับ
ถึงเเม้พวกเราอาจจะไม่ได้เป็นคนที่เก่งที่สุด เเต่ในเวลานั้นที่ผมไม่รู้จะรอดหรือไม่รอด ผมก็รู้สึกจริงๆ นะครับ ว่าอย่างน้อยๆ ผมก็ได้ลองพยายามทําตามเป้าหมายเเละเดินทางตามความฝันของตัวเองให้ดีที่สุดเเล้วครับ
ทั้งได้เริ่มทํายูทูปกับ blog นี้เพื่อเเชร์สิ่งที่ผมได้เรียนรู้ในเเต่ละช่วงชีวิต ได้พยายามอ่านหนังสือจนได้มีโอกาสเรียนในคณะที่ผมชอบที่สุด เเละก็ได้มีเพื่อนๆ ครอบครัว เเละคนรอบข้างที่เห็นคุณค่าของผมมากขนาดนี้
ดังนั้น สิ่งที่ผมอยากจะฝากเพื่อนๆ ทุกคนไว้ก็คือลองสํารวจตัวเองดูครับ
ว่า "ณ วินาทีชีวิตนั้น เรารู้สึกว่าเราใช้ชีวิตคุ้มค่ารึยัง?" เพราะถ้ายัง...อาจจะลองทําอะไรเพิ่มเติม หรือเริ่มทําสิ่งต่างๆ ที่เราไม่กล้าที่จะลองดูครับ
อย่างน้อยๆ ถ้าเกิดมีเหตุการณ์เเบบนี้ขึ้นอีก หรือในอีก 50-100 ปีข้างหน้าเมื่อถึง ’วาระสุดท้าย‘ ของเราจริงๆ เราจะได้พูดกับตัวเองได้อย่างมั่นใจว่า
"เราใช้ชีวิตได้คุ้มค่าเเล้ว"
0 comments