เมื่อวานแอดแชร์คอนเซปต์เรื่อง Energy-Based Planning (การวางแผนงานตามระดับพลังงาน) และแจก Prompt ง่าย ๆ ไป

มีหลายคนทักมาถามว่า “ทฤษฎีดูดีนะ… แต่ใช้หน้างานจริงจะรอดเหรอ?”

.

วันนี้แอดเลยมา กางผลลัพธ์ ให้ดูจากการทดลองใช้จริงเมื่อวานแบบเรียลๆ คับ

.

==========

ความรู้สึกหลังจบวันแรก

==========

สิ่งที่แอดสัมผัสได้ชัดที่สุดคือ “ความรู้สึกผิดลดลงเหลือ 0%”

ปกติถ้าช่วงบ่ายๆ แล้วสมองเริ่มตื้อ (Low Energy) แอดมักจะโทษตัวเองว่า “ทำไมขี้เกียจจังวะ” หรือพยายามฝืนเข็นตัวเองจนพัง!

.

แต่พอมีแผนสำรองโหมด  (Low Energy) ที่เตรียมไว้ล่วงหน้า… แอดแค่สวิตช์ไปทำงานรูทีนง่ายๆ ตามแผน

.

ผลคืองานยังเดินหน้าต่อ (Progress) โดยที่ใจไม่เสีย และไม่ Burnout ฟรี ๆ

==========

.

==========

ระบบช่วยให้ Productive?

==========

แอดตะโกนดัง ๆ เลยคับว่า “ไม่ใช่” ระบบนี้ไม่ได้ช่วยให้แอดทำงานเสร็จเร็วขึ้นแบบก้าวกระโดด หรือ Productive สุดโต่ง… แต่มันช่วยให้ “ยืนระยะได้นานขึ้น” ไม่ใช่ติด loop ฝืน → พัง → รู้สึกผิด → ฝืน → พัง…

==========

.

มันคือการยอมรับว่า “เราเป็นมนุษย์ ไม่ใช่หุ่นยนต์”  ที่จะมีไฟเต็ม 100% ตลอดเวลา . เพราะเราเปลี่ยนแบตไม่ได้เหมือนหุ่นยนต์… การรู้จักบริหารพลังงานที่มีจำกัด เลยเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดคับ 

. 

ใครที่ชอบฝืนลากสังขารทำงานจนแบตหมดเกลี้ยง… ลองเอาวิธีนี้ไปปรับใช้ดูนะคับ แล้วลองสังเกตดูว่า วันนึงคุณมีช่วง High Energy  กี่ชั่วโมง?