Creator’s Journey Week 11

สวัสดีวันอาทิตย์ครับทุกคน

อาทิตย์นี้ผมได้ทําอะไรหลายอย่างมาก (รวมถึงการสอบเสร็จด้วยย5555)

เเต่สิ่งที่น่าจดจําที่สุดสําหรับผมในอาทิตย์นี้ คือการเข้าร่วมกิจกรรม “Teddy Bear Hospital” ที่เพื่อนๆ เเละพี่ๆ ได้ช่วยกันจัด

โดยกิจกรรมนี้เป็นการเปิดโอกาสให้นักเรียนเเพทย์เเบบผม ได้พบปะกับน้องๆ ที่กําลังรับการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลในเเผนกเด็ก

เเละผมกับเพื่อนๆ ก็รับบทบาทเป็นรุ่นพี่ที่มาสอนให้น้องๆ รู้จักการดูเเลตัวเอง การปฐมพยาบาลเบื้องต้น เเละความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการเเพทย์

เเละจริงๆ ผมว่ามันก็ไม่ได้เป็นกิจกรรมที่หวือหวาอะไรนะครับ เเต่มันกลับทําให้ผมรู้สึก fulfilling มากๆ เลยครับ

ยิ่งตอนที่ผมได้เจอน้องพีท (น้องบัดดี้ของผม) ที่อายุเเค่ 3 ขวบ เเละได้พาเค้าไปเล่นรถไฟ ร่วมกิจกรรมต่างๆเเละสอนวิธีใช้หูฟังเเพทย์หรือ stethoscope 

ผมรู้สึกเหมือนกําลังสอนน้องชายของตัวเองให้เริ่มใช้ชีวิตด้วยตัวเองเลยครับ รู้สึกเเฮปปี้อย่างบอกไม่ถูกเลย5555

เเต่นอกจากความสนุกเรื่องนี้ สิ่งหนึ่งที่ผมได้รับรู้คือความรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปไวมากๆ

ผมรู้สึกเหมือนกับว่าเป็นเวลาไม่นานเลยที่ผมยังอายุ 3 ขวบเท่ากับน้องพีท

ทั้งที่จริงๆ มันก็ผ่านมาตั้ง 17 ปีเเล้ว

เเละสาเหตุหลักที่ผมรู้สึกเเบบนี้ก็คือหลักจิตวิทยา “Time Compression Effect” ซึ่งสามารถอธิบายได้ง่านๆ ว่า…

“ยิ่งเราอายุมากขึ้น สมองของเราประมวลสิ่งที่เป็นประสบการณ์ใหม่ๆ น้อยลง”

เเละเมื่อ ‘การรับรู้เรื่องเวลา’ ของมนุษย์ขึ้นถูกตัดสินโดยปริมาณข้อมูลใหม่ๆ ที่เขาได้รับรู้

ความรู้สึกว่าเวลาผ่านไปไวจึงเกิดขึ้นครับ

อย่างในศตวรรษที่ 19 นักปราชญ์คนหนึ่งชื่อ Paul Janet ก็ได้นําเสนอความคิดนี้ครับ โดยได้ยกตัวอย่างว่าเวลา 1 ปี สําหรับเด็กอายุ 10 ขวบ จะรู้สึกนานกว่าเวลา 1 ปี ของคนอายุ 30 ขวบมาก

เพราะถ้าลองเทียบตามหลักคณิตศาสตร์ง่ายๆ เวลา 1 ปีก็เหมือนกับ 10% ของชีวิตน้องที่อายุ 10 ขวบเเล้ว เเต่ในทางกลับกัน เวลา 1 ปี เป็นเพียงเวลา 3% ของชีวิตคนที่อายุ 30 ขวบ

เเละนอกจากเรื่องนี้ อีกสิ่งที่กิจกรรมนี้ได้สะท้อนให้ผมเห็น คือการเปลี่ยนไปของความคิดผมในระหว่างที่ผมโตขึ้น

ตอนเด็กๆ ผมเป็นคนคนนึงที่อยากโตให้เร็ว เพื่อที่จะได้รับ “สิทธิ์” ต่างๆ เหมือนกับที่รุ่นพี่หรือผู้ใหญ่คนอื่นๆ

เเต่พอผมเริ่มก้าวเข้าสู่ “วัยรุ่น” เท่านั้นเเหละ ผมก็เริ่มเข้าใจเเล้วว่าทําไมคนส่วนใหญ่ไม่ได้อยากโตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนั้น

นั่นก็เพราะว่า ถึงเเม้คนที่อายุมากจะได้รับสิทธิ์ต่างๆ ที่คนอายุน้อยไม่ได้ อย่างการไปไหนมาไหนคนเดียว กลับบ้านดึกโดยที่คุณพ่อคุณเเม่ไม่ว่า หรือไม่ต้องไปโรงเรียน

สิ่งที่ตามมากับอายุขัยคือ ‘ความรับผิดชอบที่มากขึ้น’ ยิ่งเราโตขึ้น ปัญหาชีวิตจะมาในรูปเเบบที่หลากหลายขึ้น เเละบางที เราอาจจะมีพันธผูกมัดต่างๆ หรือภาระหน้าที่ส่วนตัวที่มากขึ้นด้วยเช่นกัน

เเละผมรู้ว่ามันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ เเต่ตอนที่ผมเล่นกับน้องๆ ลึกๆ ผมก็รู้สึกว่าอยากให้น้องๆ คงความสดใสเเบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ

ไม่ว่าจะเจอมรสุมอะไรในชีวิตก็ตามในอนาคต

อันนี้ก็เป็นเรื่องเล่าสําหรับอาทิตย์นี้นะครับ ไว้เจอกันใหม่อาทิตย์หน้าครับบบ📈